Column

Nooit eerder geziene politiebrutaliteit

Een column door Janice Laureyssens

Dertig pelotons van de politie waren opgevorderd, waarvan de Luikse, gekend voor hun gewelddadige optreden aan het Schumanplein werden ingezet.

Twee helikopters cirkelden constant boven de straten van de hoofdstad. Verschillende cameraploegen in dienst van de Veiligheid van de Staat en de Federale Politie filmden onophoudelijk.

Parlementsleden werden geslagen en aangehouden. Dit is geen staaltje van een dictatuur in pakweg Nepal, Zimbabwe of Angola. Dit waren niet de Janjaweed in Darfour die in opdracht van de regering de ongewapende bevolking vervolgde en brutaliseerde. Dit is het resultaat van een vreedzame bijeenkomst van Europese burgers in Brussel die op 11 september 2007 hun ongerustheid nopens de Islamisering wilden kenbaar maken.
Zonder enige aanleiding, zonder dat ze geweld gebruikten, zonder dat ze zelfs maar de intentie hadden om misdrijven te plegen, werden ze aangevallen in ware GESTAPO - stijl en afgevoerd naar de cellen onder het justitiepaleis. In dienst van de Kroon en de laffe PS kopstukken diende de betoging te worden gebroken, mocht het protest tegen de Islamisering en de Criminalisering niet worden gehoord. Op 11 september werd bij ons de democratie afgeschaft.

We hadden de bui moeten zien aankomen toen we met enkele mensen door de Brusselse straten liepen.

Legervoertuigen met een soort mitrailetten met rubberen kogels reden ons voorbij. Op het moment dat ze ons passeerden werd de loop heel provocerend op ons gericht, omdat ze zagen dat iemand de Gazet van Antwerpen vast had.
Politie te paard, met honden, met de wagen, met waterkanonnen en combi’s stonden overal en op elke hoek.

We maakten ons echter geen zorgen. Want ’s morgens werd in het radionieuws gezegd dat de betoging gedoogd zou worden als er geen geweld bij te pas zou komen en als de betogers gewoon zouden blijven staan en niet zouden proberen op te stappen. En dat deden we. We zouden enkel aan de zijlijn toekijken zonder iets te ondernemen. We bleven gewoon staan op het Schumanplein terwijl de kopstukken, Frank Vanhecke en Filip Dewinter door de pers werden geïnterviewd.

Plots brak de hel los. Fanatieke politieagenten, waarvan we later hoorden dat ze speciaal vanwege hun gekende brutaliteit door de Brusselse PS-burgemeester Thielemans uit Luik werden gehaald, vielen de mensen aan. Frank Vanhecke draaide zich om naar het kabaal, geroep en getier en werd tegen de grond geslagen. Minstens zes politiemannen bleven slagen, kloppen en schoppen terwijl ze riepen ‘sale Flamand’… Hij werd bovendien in het kruis geknepen door een ’gekleurde’ politieagent, waarna hij bijna het bewustzijn verloor.

Aan de andere kant werd Filip Dewinter vanachter de camera gesleurd en eveneens zwaar mishandeld.

Frank Vanhecke werd geboeid en in één van de politiebussen gesleurd.

Toen we met een aantal mensen de bus gingen blokkeren om haar niet te laten doorrijden werd eerst Albrecht Cleymans, districtsraadslid en voorzitter van Berchem tegen de grond geklopt en geschopt en geslagen met zware verwondingen als gevolg. Ik had ondertussen zijn plaats ingenomen en vroeg aan de politie op te houden met deze ongehoorde brutaliteiten. Met als gevolg dat ik hetzelfde lot onderging. Ik werd geboeid en eveneens de bus ingestampt waar men nog steeds bezig was Frank Vanhecke, die eveneens met de handen op de rug geboeid nog slagen aan het incasseren was tot hij half bewusteloos was. Ik werd met mijn hoofd tegen de zijkant van de bus geduwd en heb er twee dagen een stekende hoofdpijn aan overgehouden.

Filip Dewinter probeerde op de bus te geraken en de sleutel uit het slot te trekken. Hij werd enorm hardhandig aangepakt en van de bus gegooid. Toen hij op straat lag en ‘onze’ bus doorreed zagen we dat er zes man boven op hem zaten om hem vakkundig te bewerken. De bus reed bijna over zijn benen en stopte enkel omdat we allemaal op de bus begonnen te roepen en te brullen en op te tussenschotten begonnen te bonken.

Nadat ze Filip Dewinter over de grond een eind verder hadden gesleept reed de bus verder tot aan het justitiepaleis waar uiteindelijk bijna 150 à160 mensen werden opgesloten. Ik zat met vier andere vrouwen in een cel van 1,5 op 1 meter. Een cel waar amper drie zitplaatsen waren, dus moesten er altijd twee blijven rechtstaan of op de grond gaan zitten. Na een paar uren kwam men ons fouilleren, moesten we alles afgeven waar we eventueel zelfmoord konden mee plegen, veters, ceinturen enzovoort, tot onze BH toe…Ook onze tassen, GSM’s, juwelen – dus ook trouwringen e.d. moesten we afgeven.

Er werden Italianen, Nederlanders, Fransen, Duitsers, Engelsen, Denen, Walen en veel Vlamingen binnengebracht. Een Italiaans europarlementslid, een Frans parlementslid en ook Vlaamse Europarlementsleden en Vlaamse parlementsleden zaten omgesloten.

Na nog eens een paar uren werden we één voor één opgehaald, er werd een foto gemaakt en papieren opgemaakt die we moesten tekenen vooraleer we terug naar een cel werden gebracht. Een andere cel deze keer. Ik kwam nu terecht in een cel waar al urenlang een heel jong Waals meisje uit Namen zat opgesloten. Nadien kwamen er nog drie vrouwen bij.

Iemand op een verdieping lager kreeg een hartaanval en moest gereanimeerd worden. Zijn toestand was zo slecht dat hij naar het hospitaal werd afgevoerd.

Een Antwerpse politieagent kwam naar onze cel toe en zei dat we een klacht moesten indienen tegen deze nooit eerder geziene brutaliteit van de Waalse politieagenten. Hij fluisterde “want dat krijgt nog een staartje… dat heb ik nog nooit meegemaakt.”
Ondertussen was de lucht in de cel zo slecht dat er nog iemand ziek werd. Ik riep een politieagent en het duurde nog eens twintig minuten vooraleer ze haar eruit haalden. Ze stond op het punt om flauw te vallen en bibberde over haar hele lichaam.
Wie naar het toilet moest, mocht een politieagent vragen de deur te openen en met twee of drie man mocht de ‘gevangene’ naar een vies, stinkend toilet waarvan de deur niet dicht ging en blijkbaar nog nooit werd doorgespoeld. Het kon ook niet, want er was geen spoelbak aan.

Er werd ons gezegd dat we tot middernacht zouden vastzitten, maar rond 17 uur merkten we dat de toestand veranderde. We kregen een flesje water en een suikerwafel. De politie werd iets vriendelijker en even later begon men gevangenen vrij te laten. Filip Dewinter en Frank Vanhecke mochten buiten. Het Italiaanse europarlementslid ook. Het duurde echter een eeuwigheid vooraleer iedereen eruit was. Ik werd om 19,15 uur buiten gezet zonder de kans te krijgen mij terug fatsoenlijk aan te kleden. De laatste aangehoudene werd vrijgelaten rond 20 uur.

Tot onze opluchting stonden een hele groep mensen op ons te wachten. We wisten ook meteen waarom de houding van de politie zo plots veranderde. Hugo Coveliers had een klacht ingediend bij het comité P en bovendien geëist dat we te eten zouden krijgen.


Terwijl wij in de cel zaten ging de politie echter verder op het Schumanplein. Mensen werden met traangas bespoten en er werden troepen met honden op hen afgestuurd. Enkele mensen werden gebeten door politiehonden, waaronder een Russische fotograaf en heel veel mensen hadden verschrikkelijk veel pijn aan de ogen door de traangas of pepperspray die de Waalse troepen in het gezicht spoten van eenieder die ze voorbij kwamen.

Het was een waar slagveld. Aan de ‘mensenrechten’ werd niet gedacht.
Iemand schreef ‘Waalse troepen tegen Vlaamse burgers!’
En dat klopt.

Want nooit eerder werd op een danige brutale manier opgetreden, niet wanneer er auto’s in de fik gingen, niet wanneer er winkelruiten aan diggelen werden geslagen en ook niet wanneer terroristische groeperingen zoals de PKK betogen. Wie het Schumanplein kent weet dat er bijna alle dagen één of andere betoging is. Alleen wij werden afgeranseld en opgesloten.


De buitenlandse pers was verbijsterd. Een Engelse fotograaf vroeg: “Is this Europe??”.
Ik kreeg al mails vanuit Zuid-Afrika, Engeland en Zuid-Amerika.
België staat deze keer ‘echt’ op de wereldkaart…en hoe!



Categorie: